Δεν πρέπει να υπάρχουν δικηγόροι (εκτός ίσως από όσους συνεργάζονται με μεγάλες εταιρείες -ιδίως του εξωτερικού) που δεν νιώθουν άμεσα τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής με τη μείωση της πελατείας, αλλά και την αύξηση του κόστους ζωής. Άλλωστε, ήδη η πλήρης απαξίωση του δικαστικού μηχανισμού με τις τεράστιες ελλείψεις και καθυστερήσεις στην έκδοση αποφάσεων, αλλά και την αύξηση του κόστους πρόσβασης είχε δείξει το ταξικό της πρόσωπο και πριν το ανοικτό ξέσπασμα της κρίσης, αφού περιόριζε τη δυνατότητα των πιο οικονομικά αδύναμων να προσφύγουν σε αυτή (εκτός ίσως από τη θέση του κατηγορουμένου). Η επιβολή ΦΠΑ που θα εκτινάξει το κόστος πρόσβασης κατά 23% από 1^ης Ιουλίου θα καθιστά απαγορευτική την σχέση δικηγόρου-πελάτη, με αποτέλεσμα τις απολύσεις σε δικηγορικά γραφεία, την ανεργία, την έξοδο από το επάγγελμα. Τα πιο αδύναμα στρώματα, όπως οι έμμισθοι δικηγόροι που δεν μπορούν να διατηρήσουν δικό τους γραφείο, θα αναγκαστούν να αποδεχθούν μειώσεις στις ήδη χαμηλές-έως πενιχρές- απολαβές τους, ενώ λόγω της έλλειψης νομοθετικής κατοχύρωσης, είναι αβέβαιο καν εάν θα πάρουν αποζημίωση απόλυσης. Το μέλλον του νέου δικηγόρου θα είναι ακόμα περισσότερο και από σήμερα ένα μέλλον αβεβαιότητας και απαξίωσης: το πτυχίο του απαξιώνεται με την εισαγωγή στο επάγγελμα αποφοίτων ιδιωτικών κολλεγίων, η καθημερινότητά του εντατικοποιείται για μισθούς πείνας που θα συμπιέζει ακόμα περισσότερο η κρίση και η ανεργία, η δυνατότητά του να δρα ως υπερασπιστής δικαιωμάτων και όχι ως εκτελεστής εντολών ή αδίστακτος ταληροφονιάς περιορίζεται, η προοπτική συνταξιοδότησής του εξανεμίζεται.

Η «απελευθέρωση του επαγγέλματος» που πρακτικά σημαίνει κατάργηση της ελάχιστης αμοιβής, αλλά και των γεωγραφικών περιορισμών, όχι απλώς θα επιβάλλει την υπαλληλοποίηση των δικηγόρων της επαρχίας προς όφελος των μεγάλων δικηγορικών εταιρειών, αλλά θα έχει συνέπειες για όλους, αφού χάρη στο σύστημα της ελάχιστης αμοιβής εξασφαλίζονταν κάποιες ελάχιστες εγγυήσεις άσκησης της δικηγορίας, αλλά και η ύπαρξη συστήματος κοινωνικής ασφάλισης για τους δικηγόρους. Γιατί η ελάχιστη αμοιβή που τίθεται υπό απειλή δεν είναι μόνο οι προεισπράξεις στα δικαστήρια, αλλά και οι παραστάσεις στα συμβόλαια και οι ελάχιστες αμοιβές που καθιερώνει ο κώδικας και ειδικοί νόμοι (προσδιορισμός αμοιβής με βάση το αντικείμενο της αγωγής, απαλλοτριώσεις κλπ). Από κει που ζητούσαμε την κατάργηση της μεταλλικής δραχμής θα φτάσουμε να την αποζητούμε!!

Όσο για το ασφαλιστικό, η προτεινόμενη ρύθμιση ξεθεμελιώνει τις κατακτήσεις στην κοινωνική ασφάλιση για όλους, ιδίως δε για τους δικηγόρους μεταξύ 40 έως 50 ετών. Το ασφαλιστικό σύστημα μετατρέπεται από σύστημα αλληλεγγύης μεταξύ γενεών σε ανταποδοτικό. Πλην όμως και αυτή η ανταποδοτική σχέση μεταξύ εισφοράς και σύνταξης καθίσταται ανεκδοτολογική: α) με την μείωση των ποσοστών αναπλήρωσης οι συντάξεις για τους ασφαλισμένους πριν την 1-1-93 κυριολεκτικά κατακρημνίζονται από τα 1.500 περίπου ευρώ σήμερα για πλήρη σύνταξη στα 800!!! β) με την κατάργηση των ελαχίστων αμοιβών επί των οποίων υπολογίζονταν οι εργοδοτικές εισφορές  το σύστημα θα βασίζεται αποκλειστικά στις εισφορές των ασφαλισμένων, οι οποίες θα εκτιναχθούν στα ύψη, γ) ούτε η ελάχιστη σύνταξη των 360 ευρώ εξασφαλίζεται για τους δικηγόρους, αφού εξαιρούνται από τη χορήγηση κρατικής σύνταξης, η δε βασική σύνταξη θα τους καταβάλλεται «εξ ιδίων πόρων» -με άλλα λόγια αν έχει το Ταμείο, το οποίο προορίζεται να ενοποιηθεί με τον χρεοκοπημένο ΟΑΕΕ, δ) καταργείται επί της ουσίας η δυνατότητα συνταξιοδότησης πριν τη συμπλήρωση 40 ετών δικηγορίας, ενώ ε) η διαχείριση των αποθεματικών ανατίθεται στην Τράπεζα της Ελλάδος με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη ληστρική τους εκμετάλλευση υπέρ του κεφαλαίου, όπως τα τελευταία εξήντα χρόνια.

Απέναντι σ'αυτή τη λαίλαπα η ηγεσία του ΔΣΑ δεν κάνει απολύτως τίποτα, παρότι η δικηγορία τίθεται και επικοινωνιακά στο στόχαστρο προκειμένου να δημιουργηθούν συνθήκες κοινωνικού αυτοματισμού. Γιατί όταν φουντώνει η οργή των εργαζομένων, όπως έδειξαν οι μεγαλειώδεις απεργίες, η μόνη λύση που έχουν οι κυβερνώντες είναι να δημιουργούν συνθήκες ρήξης μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων (οι ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον των δημοσίων, οι άνεργοι εναντίον των εργαζομένων, οι έλληνες εναντίον των μεταναστών, οι μισθωτοί εναντίον των ελεύθερων επαγγελματικών και πάει λέγοντας), αλλά και συνθήκες αυταρχικής θωράκισης του Κράτους (από την ένταση της καταστολής μέχρι τον περιορισμό της λαϊκής κυριαρχίας, είτε με την επιβολή πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος και την κατάργηση της αυτοδιοίκησης μέσω Καλλικράτη, είτε με την απόκρυψη των κυβερνητικών ευθυνών πίσω από τα φουστάνια της τρόικας).

Οι δικηγόροι, πιστοί στις αγωνιστικές παραδόσεις του κλάδου, θα έπρεπε -αντί να μένουν μουδιασμένοι- να τεθούν μπροστά στους αγώνες και με τις αποχές τους ως μέρος του κινήματος, αλλά και με το λόγο τους ως υπερασπιστές δικαιωμάτων. Να αναδείξουν ότι τα μέτρα που παίρνονται είναι και αντιλαϊκά και αντισυνταγματικά και αντίθετα σε σωρεία διεθνών συμβάσεων (ΕΣΔΑ, Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης, Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας). Και βέβαια στην πρωτοπορία των κινητοποιήσεων θα πρέπει να βγουν τα πιο αδύναμα στρώματα της δικηγορίας που πλήττονται περισσότερο.

Το μόνο που φροντίζει το ΔΣ του ΔΣΑ είναι πώς θα αποφύγει τυχόν κινητοποιήσεις και ιδίως το να ακουστεί η φωνή των δικηγόρων μέσα από τη γενική τους συνέλευση. Η αδράνεια που επιχειρούσε να επιβάλει πανελλαδικά άρχισε να ραγίζει και από τις αντιδράσεις των συλλόγων της επαρχίας. Ήρθε η ώρα να ακουστεί και η φωνή των δικηγόρων! Όχι για να προβάλλουν συντεχνιακές λογικές. Για να ενώσουν τη φωνή τους με την οργή των εργαζομένων.

Γιατί το σφαγείο των δικαιωμάτων και κατακτήσεων δεν είναι μονόδρομος. Γιατί υπάρχει λύση και για την διασφάλιση της δυνατότητας άσκησης δικηγορίας με όρους αξιοπρέπειας (δημόσιες επενδύσεις στη λειτουργία του δικαστικού μηχανισμού, κατοχύρωση πραγματικού legal aid, επέκταση προεισπράξεων σε μεγάλες ιδιωτικές συμβάσεις, νομοθετική κατοχύρωση μισθών ασκουμένων/εμμίσθων συνεργατών),αλλά και για έναν άλλο τρόπο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Η κρίση δεν είναι μόνο μια κρίση χρέους, είναι μια βαθιά κρίση του συστήματος. Στην προσπάθεια τα βάρη της κρίσης να τα πληρώσουν οι εργαζόμενοι και η λαϊκή πλειοψηφία μπορούμε να βροντοφωνάξουμε: την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές! Ούτε ένα ευρώ στους κερδοσκόπους! Στάση πληρωμών τώρα και διαγραφή του χρέους. Έξοδος από την ΟΝΕ και την ευρωζώνη. Εθνικοποιήσεις τραπεζών και κοινωφελών επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο. Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις-απαγόρευση των απολύσεων. Φραγή στην έξοδο κεφαλαίων και αύξηση της φορολογίας στο μεγάλο κεφάλαιο. Περικοπή εξοπλισμών-δήμευση εκκλησιαστικής περιουσίας. Επιβολή ελέγχων στην αγορά. Με αυτά τα μέτρα -που θα επιβληθούν μόνο μέσα από τους αγώνες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων- μπορεί και να διασωθεί το λαϊκό εισόδημα και να ανοίξει ο δρόμος για μια διέξοδο αντίθετη στις επιταγές των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΔΝΤ,ΕΚΤ,ΕΕ), για μια διέξοδο αντικαπιταλιστική. 

Όσο είμαστε σκυφτοί μας φαίνονται γιγάντιοι. Ήρθε η ώρα να υψώσουμε το ανάστημά μας, ήρθε η ώρα του ξεσηκωμού!

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ