ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

Νεκρός, ετών 15.

Η δολοφονία του αποτελεί το αποκορύφωμα μιας διάχυτης ογκούμενης καθημερινής αστυνομοκρατίας. Με την πολιτική ανοχή  της κυβέρνησης της Ν.Δ. και παλιότερα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει αποχαλινωθεί μία αστυνομία που τρομοκρατεί, συλλαμβάνει, καταστέλλει, αυθαιρετεί, βασανίζει, ξεγυμνώνει και τελικά δολοφονεί. Το ιστορικό μακρύ. Η φράση «το κράτος είστε εσείς» έχει απευθυνθεί είτε ρητά, είτε σιωπηρά και έμπρακτα από όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Ετσι οι κατ' επανάληψη δολοφονίες πολιτών από αστυνομικούς δεν αποτελούν απλή στατιστική. Πρόκειται για την αναγκαία συνέπεια της οικοδόμησης ενός αυταρχικού κράτους, αποκομμένου από κάθε κοινωνικό έλεγχο, ενός κράτους που εν τέλει διάκειται εχθρικά απέναντι στην ίδια την κοινωνία.

Η διαδρομή μέσα από τον αυταρχισμό επικυρώνει μια άλλη διαδρομή : Εκείνη της γενικευμένης επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα, μέσα από διαρκείς αναδιαρθρώσεις στην παιδεία, την εργασία, την κοινωνική ασφάλιση. Απαξίωση της εργασίας, ελαστικοποίηση, κατεδάφιση και υποταγή των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων στις δυνάμεις της αγοράς, εμπορευματοποίηση κάθε πλευράς της ζωής, υπερχρέωση, ώθηση στον καταναλωτισμό, λιτότητα και ανασφάλεια, ανεργία, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας στα ιδιωτικά συμφέροντα, καταστροφή του περιβάλλοντος στο βωμό του κέρδους,  εντατικοποίηση από τα μαθητικά χρόνια μέχρι τη σύνταξη (αν την προλάβουμε), άγρια καταστολή και περιστολή δικαιωμάτων για όσους αμφισβητούν τη διαδρομή που μας επιφυλάσσουν.

Η ρίζα της κοινωνικής αδικίας βρίσκεται στον ίδιο τον πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος, που υποτάσσει και αλλοτριώνει  όχι μόνο την εργασία, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη στην προτεραιότητα του κέρδους και τη νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης, που γεννά τις κρίσεις για να μετακυλίει τις ζημιές της σε αυτούς που έχει πλιατσικολογήσει όταν κέρδιζε. Τη στιγμή που οι τραπεζίτες λαμβάνουν απλόχερες και άνευ όρων κρατικές ενισχύσεις, ενώ το εισόδημα των εργαζομένων συμπιέζεται ακόμη περισσότερο, η μερική απασχόληση γενικεύεται με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης, η κοινωνική ασφάλιση έχει κατεδαφιστεί, η φορολογία γίνεται ακόμη πιο άδικη, δεν υπάρχει τίποτα απέναντι στο οποίο να μην αξίζει να εξεγερθεί κανείς.

Τώρα η κυβέρνηση των ιδιωτικοποιήσεων και των σκανδάλων, γίνεται και κυβέρνηση δολοφόνων. Και θα εξακολουθήσει να παραμένει όσο έχει τη στήριξη των μηχανισμών καταστολής και της αντιπολίτευσης που αρνείται να κινητοποιήσει τον λαό εναντίον της με το στόχο της αντικαπιταλιστικής προοπτικής, για μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

Κάθε κοινωνική αντίσταση στοχοποιείται από ένα ολόκληρο πλέγμα μηχανισμών, οι οποίοι έχουν συγκροτηθεί στη βάση της αντιμετώπισης του «εσωτερικού εχθρού». Το κράτος θωρακίζεται με διαρκώς αυταρχικότερη νομοθεσία, τρομονόμους και αστυνομικά μέτρα, προκειμένου να καμφθούν οι κοινωνικές αντιστάσεις. Είναι πλέον κοινός τόπος πως κάθε κινητοποίηση, ακόμη και αυτή η καθιστική διαμαρτυρία, αντιμετωπίζεται με ξυλοδαρμούς, χημικά, πλαστικές σφαίρες, αδικαιολόγητες προσαγωγές και συλλήψεις, συνοπτικές προφυλακίσεις διαδηλωτών με την αγαστή συνδρομή της δικαστικής εξουσίας. Το δικαίωμα στη συνάθροιση έχει πρακτικά ματαιωθεί. Η ατιμωρησία των αστυνομικών είναι καθεστώς.

Παράλληλα, η πρόκληση και διαχείριση του φόβου των νοικοκυραίων αποτελεί πλέον  βασικό εργαλείο όχι μόνο αποπροσανατολισμού και επικοινωνιακής αντιστροφής (ας σκεφθεί κανείς πόσα «πλιάτσικα» στα σπασμένα μαγαζιά είχαν πριν προκαλέσει οι πολιτικές του πλαστικού χρήματος, τα πανωτόκια, η λιτότητα, το χρηματιστήριο κ.α.), αλλά και νομιμοποίησης της αστυνομοκρατίας, ενεργοποίησης των συντηρητικών αντανακλαστικών και δημιουργίας «αγανακτισμένων πολιτών». Και δυστυχώς περνάει χωρίς αντίσταση.

Την ίδια ώρα στα σύνορα, η θάλασσα ξεβράζει τα άψυχα κορμιά μεταναστών και προσφύγων που βρέθηκαν στο δρόμο του Λιμενικού. Οι επιζήσαντες φυλακίζονται και βασανίζονται στα κέντρα κράτησης πριν την απέλαση, ή ξυλοκοπούνται μέχρι θανάτου έξω από τη Διεύθυνση Αλλοδαπών, προσπαθώντας μάταια να υποβάλουν αίτημα ασύλου. Οι αυθαίρετες συλλήψεις και κακοποιήσεις αλλοδαπών στα Α.Τ. είναι καθημερινό φαινόμενο. Ενώ η Ε.Ε. νομοθετεί συνοπτικές διαδικασίες απομάκρυνσης των οικονομικών μεταναστών.

Η βιτρίνα του αυταρχισμού έχει ραγίσει!

«Κάποτε οι θάλασσες αυτές θα εκδικηθούνε!». Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έχει απελευθερώσει παντού ένα ολόκληρο κοινωνικό κίνημα, που μαζί με την αμφισβήτηση του αυταρχικού κράτους έχει αμφισβητήσει τις ίδιες τις συνθήκες ζωής. Αμφισβητούνται τα 700 €, η εργασιακή ανασφάλεια, η εντατικοποίηση των σπουδών, η ανεργία, η διαφθορά του πολιτικού συστήματος, η χειραγώγηση της κουλτούρας, τα γκλόμπ, τα χημικά και τα κουμπούρια των ΜΑΤ. Αμφισβητείται το ίδιο το σύστημα, σε μία εποχή που η μονοκρατορία του φάνταζε ανυπέρβλητη. Η εξέγερση που αποδίδεται απλώς στην οργή των νεολαίων ανήκει στην πραγματικότητα σε όλη την κοινωνία, κι ας αποσιωπά ο καθεστωτικός λόγος τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, μαθητών και νεολαίων στις κινητοποιήσεις σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλές χώρες της Ευρώπης και του κόσμου. Φοβάται τη λαϊκή δύναμη που όταν εκφραστεί συγκροτημένα θα τους ανατρέψει. Και η επερχόμενη κρίση μετατρέπει τον φόβο σε εφιάλτη.

   Η συκοφάντηση του κινήματος από την κυβέρνηση, την αστυνομία, τα επίσημα μέσα ενημέρωσης, τους πολιτικούς, δεν αρκεί για να καταστείλει τη δυναμική του. Εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές, βαδίζουμε στο δρόμο της αμφισβήτησης του πολιτικού και κοινωνικού αυταρχισμού.

Σπάμε στο δρόμο τον κρατικό αυταρχισμό!

√ διάλυση όλων των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων

√ αφοπλισμός της αστυνομίας

√ απόσυρση των τρομονόμων

√ παλεύουμε μαζί με όλο το λαό για δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, εργασιακές και κοινωνικές διεκδικήσεις.

Ο Δ.Σ.Α. για μία ακόμα φορά κατώτερος των περιστάσεων. Αρκέστηκε στην αποπροσανατολιστική φιλολογία περί των ανεκπαίδευτων αστυνομικών απαλλάσσοντας την κυβέρνηση από τις πολιτικές της ευθύνες. Απέφυγε την καταγγελία του όργιου καταστολής και αυθαίρετων συλλήψεων των επόμενων ημερών, τη συμμετοχή του στην πανεργατική απεργία της 10/12/2008 και όλες τις κινητοποιήσεις. Η συγκρότηση της αντίστασης των δικηγόρων μαζί με τον αγωνιζόμενο λαό γίνεται καθήκον εντονότερο από ποτέ.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ :

   ΤΡΙΤΗ 23/12/2008 ΩΡΑ 7.00 Μ.Μ. Δ.Σ.Α.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η  -  Κ Α Τ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας συμπαραστέκεται στον δίκαιο αγώνα των κρατουμένων (αποχή συσσιτίου) που διεξάγεται εδώ και μία εβδομάδα με τεράστια επιτυχία και καθολική σχεδόν συμμετοχή των κρατουμένων σε όλες τις φυλακές της Ελλάδας. Συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις των κοινωνικών φορέων έξω από τις φυλακές για την διεκδίκηση και αποδοχή των αιτημάτων των κρατουμένων. Συμμετέχει μέσω του εκπροσώπου της στο Διοικητικό Συμβούλιο  Κώστα Παπαδάκη στην Επιτροπή του Δ.Σ.Α. για το σωφρονιστικό σύστημα.

Στον νομικό κόσμο η αθλιότητα της κατάστασης των ελληνικών φυλακών είναι αρκετά γνωστή. Τα τελευταία χρόνια κάτω από την πίεση ενός ασφυκτικού κλίματος περιστολής ουσιαστικών και δικονομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αυταρχικής σκλήρυνσης της δικαστικής εξουσίας και υπέρμετρης αυστηρότητας ως μέσου απόδειξης της εντιμότητας των δικαστών έχουμε οδηγηθεί στο φαινόμενο του υπερπληθυσμού κρατουμένων που υπερβαίνει τις 12.000 στις ελληνικές φυλακές σήμερα (μη συνυπολογιζομένων όσων κρατούνται εν όψει διοικητικής απέλασης και όσων έχουν την τύχη να φιλοξενούνται δίκαια ή άδικα καθημερινά στα αστυνομικά τμήματα λόγω αυτόφωρων, φυγοποίνων κ.λ.π.) Πληθυσμού πενταπλάσιου σε σχέση με εκείνον του έτους 1978 (2.500), παρά την πληθώρα «φιλελεύθερων» νομοθετημάτων των τελευταίων ετών που θα έπρεπε να συμβάλλουν στον αποπληθωρισμό των φυλακών και όχι στο αντίθετο (κατάργηση προφυλάκισης για πλημμελήματα, αύξηση του ορίου μετατροπής και αναστολής από 18 μήνες που ήταν τότε στους 36, καθιέρωση 2^ου βαθμού για κακουργήματα κ.λ.π.)

Ιδιαίτερη έμφαση στο φαινόμενο του δικαστικού υπερπληθυσμού έχουν οι εξής παράμετροι, που καταρρίπτουν κάθε μύθο περί δήθεν υψηλής εγκληματικότητας :

1.  Ότι ποσοστό 30% περίπου των φυλακισμένων είναι υπόδικοι, καθώς 1 στους 4 κατηγορούμενους για κακούργημα (η απαγγελία κακουργηματικής κατηγορίας γίνεται με πολύ μεγάλη ελαφρότητα σήμερα από τις εισαγγελικές αρχές) προφυλακίζεται και έχουμε την μεγαλύτερη αναλογία ποσοστού προφυλακισμένων σε όλες τις χώρες της Ε.Ε.

2. 50 % περίπου του δικαστικού πληθυσμού είναι αλλοδαποί, οι περισσότεροι από τους οποίους κρατούνται επειδή δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα εξαγοράς των ποινών τους.

3. 50 % περίπου των φυλακισμένων στις ελληνικές φυλακές κρατούνται για αιτίες άμεσα ή έμμεσα συνδεόμενες με την χρήση ναρκωτικών.

Στα ζητήματα αυτά προστίθεται η έλλειψη υποδομών, καθώς το κράτος διαθέτει χρήματα μόνο για χτίζει καινούργιες φυλακές υψίστης ασφαλείας μάλιστα και σε τόπους κυριολεκτικά απροσπέλαστους και απρόσιτους σε κάθε δυνατότητα επισκεπτηρίου και επικοινωνίας, παρά για να προσλαμβάνει γιατρούς, τεχνικό προσωπικό και να βελτιώνει τις συνθήκες ζωής των κρατουμένων.

Και επειδή ακριβώς όλα αυτά τα χάλια αποτελούν ντροπή για το ελληνικό κράτος, το Υπουργείο «Δικαιοσύνης» εμμένει πεισματικά στην διατήρηση του άβατου των φυλακών αρνούμενο επί χρόνια να ικανοποιήσει το πάγιο αίτημα του Δ.Σ.Α., καθώς και άλλων κοινωνικών αρμόδιων φορέων π.χ. Συνήγορος του Πολίτη, Ιατρικοί Σύλλογοι κ.λ.π. για ελεύθερη πρόσβαση σε όλους τους χώρους των φυλακών και επαφή με τους κρατουμένους για τα ζητήματα τους. Μόλις πρόσφατα η επιτροπή Δ.Σ.Α. για το σωφρονιστικό σύστημα επισκέφθηκε το Κ.Ε.Σ.Φ. και έθεσε τα ζητήματα, λαμβάνοντας αρνητική απάντηση.

Σήμερα που η κυβέρνηση βρίσκεται σε μία άθλια για αυτήν οικονομικοπολιτική συγκυρία, εκτεθειμένη και από την αντικοινωνική της πολιτική στον χώρο της «δικαιοσύνης», αναγκάζεται να παραδεχθεί την αδυναμία της να διαχειριστεί το πρόβλημα των φυλακών στην δημιουργία του οποίου έχει συμβάλει με τον τρόπο που είπαμε και δηλώνει αδυναμία να ελέγξει το φαινόμενο των αθρόων προφυλακίσεων και να παρέμβει στο δικαστικό σώμα (στο οποίο κάθε κυβέρνηση παρεμβαίνει μόνο όταν, όποτε και όπως την συμφέρει).

Σήμερα ακριβώς αποτελεί καθήκον του νομικού κόσμου να συμπαρασταθεί στον αγώνα των φυλακισμένων, να καταγγείλει και την κυβερνητική πολιτική Ν.Δ. και Πα.ΣΟ.Κ. και την δικαστική εξουσία που είναι συνυπεύθυνες «εις ολόκληρον» για τη διόγκωση του υπερπληθυσμού των φυλακών και τη συστηματική και πολύπλευρη περιστολή των δικαιωμάτων  των ελευθεριών των πολιτών και να ταχθεί αλληλέγγυα για :

1. Άμεση κατάργηση του άβατου των φυλακών 2. Τριετή αμνήστευση όλων των ποινών. 3. Άμεση βεβαίωση των εξαγοραζόμενων ποινών από τις αρμόδιες Δ.Ο.Υ. και απελευθέρωση των κρατουμένων που οι ποινές τους είναι εξαγοράσιμες. 4. Άμεση κατάργηση της προσωποκράτησης για χρέη και απελευθέρωση των κρατουμένων. 5. Άμεση επαναφορά της υφ' όρον απόλυσης στα 3/5 για όλα τα κακουργήματα. 6. Κατάργηση αυξήσεων της ποινής, λόγω πειθαρχικών αδικημάτων. 7. Μείωση του ανωτάτου ορίου προφυλάκισης από 18 στους 12 μήνες. 8. Καθιέρωση τοξικομανίας ως ιδιώνυμου ελαφρυντικού για την τέλεση οποιουδήποτε αδικήματος υπό την επήρειά της και επέκταση των ευεργετημάτων και της αναστολής όσων εντάσσονται σε θεραπευτικά προγράμματα, για όλα τα σχετικά αδικήματα. 9. Άμεση αποκατάσταση της ελεύθερης κυκλοφορίας εντύπων στις φυλακές και απομάκρυνση κάθε σωφρονιστικού υπαλλήλου που την παρεμποδίζει. 10. Κατάργηση των φυλακών ανηλίκων. 11. Υλοποίηση των εναλλακτικών ποινών, της κοινωνικής εργασίας και της ημιελεύθερης διαβίωσης. 12. Αξιοπρεπείς κανονισμούς επισκεπτηρίων σε φυλακές, νοσοκομεία και ψυχιατρεία 13. Πλήρης και άμεση ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των κρατουμένων. 14. Κοινωνικό έλεγχο στις φυλακές.

Για μία κοινωνία με λιγότερες φυλακές σήμερα, μία κοινωνία χωρίς φυλακές αύριο.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ Η ΕΚΤΟΝΩΣΗ ;

 Το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν εκπόνησε κάποιο αυτοτελές ή συνολικό νομοσχέδιο σχετικά με τις τροποποιήσεις της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά ούτε για την βελτίωση των συνθηκών κράτησης στις φυλακές. Ενέθεσε ορισμένες μεταβατικές διατάξεις εμβόλιμα σε νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη βουλή με τον τίτλο «Κύρωση και εφαρμογή της σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των παιδιών κατά της γενετήσιας εκμετάλευσης και κακοποίησης».

Είναι βέβαια σχήμα οξύμωρο το γεγονός ότι σε ένα νομοσχέδιο το οποίο διευρύνει τις αξιόπoινες πράξεις και εκτοξεύει σε υψηλότατα ύψη τα απειλούμενα όρια ποινών για τα αδικήματα τα οποία ρυθμίζει, για δεύτερη φορά μάλιστα σε δύο χρόνια καθώς προηγήθηκε ο ν. 3500/2006 που ήδη αυστηροποίησε το σχετικό πλαίσιο ποινών, περιλαμβάνονται και διατάξεις οι οποίες  κατά τις εξαγγελίες του Υπουργού, υπηρετούν την αποποινικοποίηση, την εκλογίκευση των ορίων ποινών και την βελτίωση των συνθηκών κράτησης στις ελληνικές φυλακές.

Όπως όμως θα φανεί παρακάτω, οι λίγες και αποσπασματικές διατάξεις θα προκαλέσουν μία προσωρινή αποσυμφόρηση των φυλακών. Και όχι της έκτασης που εξαγγέλλει βομβαρδίζοντας επικοινωνιακά τον καθημερινό τύπο ο Υπουργός Δικαιοσύνης, έκταση την οποία αποφεύγει να αποδείξει και αρνείται να θέσει υπό τον έλεγχο των κοινωνικών φορέων, καθώς τον τελευταίο μήνα αποφεύγει (μάλλον όχι τυχαία) να ανταποκριθεί στις καθημερινές οχλήσεις του Δ.Σ.Α.  για παροχή στατιστικών στοιχείων αριθμών κρατουμένων.

1) ΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

Το νομοσχέδιο δεν προβλέπει κανένα μέτρο ικανοποίησης των αιτημάτων των κρατουμένων για :

- Τριετή «αμνήστευση» (μείωση) των εκτιομένων ποινών, αίτημα δίκαιο αφού όλοι συνομολογούν την αυστηρότητα των ποινών τα τελευταία χρόνια

- Για κατάργηση της αθροιστικής σώρευσης του χρόνου παραγραφής των πειθαρχικών ποινών,

- Για μείωση χωρίς εξαίρεση του ανωτάτου ορίου προσωρινής κράτησης, (προφυλάκισης στους 12 μήνες από 18).

- Για το άβατο των χώρων διαβίωσης των κρατουμένων στις φυλακές και τη δυνατότητα κοινωνικού ελέγχου και επισκέψεων από κοινωνικούς φορείς ή την εκπροσώπησή τους  στα τοπικά και κεντρικά συμβούλια φυλακών.

- Δεν προβλέπει ακόμα καμία ρύθμιση σχετική με τους κατηγορούμενους για υποθέσεις ναρκωτικών καθώς καμία από τις προτάσεις του Ο.ΚΑ.ΝΑ. του ΚΕ.Θ.Ε.Α. και του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών δεν έχει συμπεριληφθεί στο νομοσχέδιο αυτό.

Ενδεικτικά επισημαίνουμε ότι το νομοσχέδιο αυτό αρνείται να θεσπίσει την άμεση αποσυμφόρηση των φυλακών από καταδίκους για πλημμελήματα των οποίων οι ποινές τους ή τα μη εκτιθέντα υπόλοιπα είναι εξαγοράσιμα, χωρίς την εξαγορά τους και με βεβαίωση στην αρμόδια Δ.Ο.Υ.

Το αίτημα αυτό, που η υλοποίησή του θα  οδηγούσε στην άμεση και χωρίς όρους αποφυλάκιση χιλιάδων, κυρίως αλλοδαπών και άπορων, κρατουμένων είχε τεθεί από την «Επιτροπή για το σωφρονιστικό σύστημα του Δ.Σ.Α» σε επίσκεψη - συμμετοχή της, ύστερα από πρωτοβουλία της, στη συνεδρίαση του Κ.Ε.Σ.Φ. στις 15/10/2008 εν όψει της έναρξης της κινητοποίησης στις φυλακές.

Αν και είχε γίνει δεκτό από τους νομικούς που συμμετέχουν στο Κ.Ε.Σ.Φ. αποκρουόταν από τους εκπροσώπους του Υπουργείου με γραφειοκρατικά επιχειρήματα (διαδικασία βεβαίωσης στις αρμόδιες Δ.Ο.Υ. του ποσού της εξαγοράς, δυσχέρεια έκδοσης Α.Φ.Μ.) εντελώς ευτελή και αναντίστοιχα με το δικαίωμα της προσωπικής ελευθερίας.

Στην ίδια συνεδρίαση είχαν τεθεί τα ζητήματα της αύξησης του ανωτάτου ορίου μετατροπής και αναστολής των πλημμελημματικών ποινών από τρία χρόνια σε πέντε.

Αντί αυτού προτιμήθηκε μία μερική μείωση των υπολοίπων των ποινών έως πέντε χρόνια που ήδη εκτίονται.

- Την έλλειψη οποιασδήποτε ρύθμισης για την καθιέρωση της τοξικομανίας ως ιδιώνυμου ελαφρυντικού για την τέλεση κάθε αδικήματος από εξαρτημένο τοξικομανή ή υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών.

- Δεν περιλαμβάνει καμία ρύθμιση για επέκταση της υπαγωγής στις δυνατότητες προνομιούχας ποινικής αντιμετώπισης, αναστολής εκδίκασης και έκτισης των ποινών για όσους εξαρτημένους από ναρκωτικές ουσίες παρακολουθούν θεραπευτικά προγράμματα και εκκρεμούν εναντίον τους δίκες για άλλα αδικήματα πλην ναρκωτικών π.χ. ληστείες, διακεκριμένες κλοπές κλπ.

- Δεν ικανοποιεί ακόμη το αίτημα θέσπισης τεκμηρίου τοξικομανίας για όσους έχουν παρακολουθήσει επιτυχώς θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης.

- Δεν ενσωματώνει, ούτε υλοποιεί την Ευρωπαϊκή Οδηγία 2004/757/ΔΕΥ του Συμβουλίου της 25/10/2004 για τη θέσπιση ορίων ποινών στα ναρκωτικά (άσχετα από το ότι και αυτή καταλείπει αρκετά ανοιχτά παράθυρα διατήρησης αυστηρότερων ορίων ποινών)

•-    Δεν πραγματοποιεί  καμία ή τουλάχιστον καμμία ευνοϊκή μεταβολή στα προβλεπόμενα από τη νομοθεσία πλαίσια ποινών.

ΙΙ) ΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

Όσων αφορά τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου κατά κεφάλαια και επί μέρους έχουμε να παρατηρήσουμε (εντελώς ενδεικτικά) τα εξής :

1) ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΑΝΤΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ

Με την τροποποίηση της περίπτωσης Β της παραγράφου 1 του άρθρου 20 του κώδικα νόμων για τα ναρκωτικά διευρύνει, προσθέτοντας τρόπους τέλεσης του αδικήματος, τις περιπτώσεις ποινικοποίησης και χαρακτηρισμού ως εμπορίας ναρκωτικών που τιμωρείται με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών προσθέτοντας στους διακινητές και εκείνον ο οποίος

«αποστέλλει ή παραδίδει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αποθηκεύει η παρακαταθέτει ναρκωτικά ή μεσολαβεί σε κάποια από τις πράξεις αυτές».

Η ρύθμιση αυτή είναι προβληματική δεδομένου ότι εξισώνει εκείνον ο οποίος διαμεσολαβεί περιστασιακά και συχνά για λογαριασμό άλλου σε μια τέτοια πράξη με τον έμπορο ναρκωτικών, ποινικοποιεί τις προσωπικές σχέσεις με απειλή κάθειρξης ελάχιστης διάρκειας 10 ετών. 

2) «ΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ + ΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ»

Με το προστιθέμενο άρθρο 23 Α του κώδικα νόμων για τα ναρκωτικά (άρθρο 10 ν/σ) επεκτείνεται η πρόβλεψη για απειλή αυξημένων ποινών κάθειρξης για εμπορία ναρκωτικών (ελάχιστο όριο 15 ετών) και εκ του αποτελέσματος, με το κριτήριο του ότι η συγκεκριμένη ποσότητα ναρκωτικών ουσιών η οποία διακινήθηκε είτε είναι μεγάλη, είτε προκάλεσε σημαντικές βλάβες σε τρίτο πρόσωπο ή στην υγεία πολλών ατόμων.

 Συνεπώς και στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει διεύρυνση της ποινικής στόχευσης του νομοθέτη.

Εάν ο νομοθέτης πιστεύει ότι υπάρχουν ναρκωτικά, τα οποία δεν προκαλούν σημαντικές σωματικές βλάβες γιατί δεν τα αποποινικοποιεί, αλλά τις τιμωρεί πρόσθετα ;

3) ΟΙ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ

Με το ίδιο άρθρο (παράγραφος 2), συνδέεται η πράξη της διακίνησης ναρκωτικών με την εγκληματική δραστηριότητα των άρθρων 187 και 187^Α Π.Κ. όπως αυτά διαμορφώθηκαν με τους ρτομονόμους ν. 1 (2928/2001) και ν. 2 (3451/2004) αντίστοιχα.

 Συντηρείται νομοθετικά ξανά το ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο νομιμοποίησης της εξαίρεσης των πλαισίων ποινών που τυχόν θα θεσπιστούν στο μέλλον χαμηλότερα από τα υπάρχοντα και της διαφυγής τους σε υψηλότερα απειλούμενα πλαίσια ποινών στις περιπτώσεις που κατά την κρίση της αστυνομίας, του εισαγγελέα ή του δικαστηρίου η διακίνηση ναρκωτικών συνδέεται με την σύσταση εγκληματικής συμμορίας.

Κάθε ομαδική τέλεση διακίνησης ναρκωτικών θα βαφτίζεται ως τελεσθείσα από εγκληματική  οργάνωση, θα προστίθεται και η κατηγορία της συγκρότησης ή ένταξης σε αυτήν, που τιμωρείται αυτοτελώς από τις μετέπειτα τελεσθείσες πράξεις με απειλούμενη  ποινή κάθειρξης 5 - 10 ετών (μόνο για την συγκρότησης ή την ένταξη. Και όλες οι άλλες συνέπειες (μόνο οι σωφρονιστικές : διατήρηση ορίου προφυλάκισης στους 18 μήνες, 4/5).

Καταργείται πριν καν νομοθετηθεί η προαναφερόμενη Ευρωπαϊκή οδηγία και φυσικά με τις ευλογίες της Ε.Ε., η οποία δεν θα έλθει ποτέ σε αντίθεση με τα νομικά της τερατουργήματα.

Για τις λοιπές συνέπειες παραπέμπουμε στις χιλιάδες σελίδες τα που έχουνε γραφτεί τα προηγούμενα χρόνια σχετικά με τις αυθαιρεσίες και τις παραβιάσεις δικαιωμάτων των τρομονόμων. 

4) ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΥΛΕΣ ;

Μάλιστα με την τρίτη παράγραφο του προτεινόμενου νέου άρθρου 23 Α η ποινική αντιμετώπιση της διακίνησης ναρκωτικών ουσιών διευρύνεται συμπεριλαμβάνοντας στο πεδίο ισχύος της και τη διακίνηση προδρόμων ουσιών με πρόθεση να χρησιμοποιηθούν κατά ή για την παραγωγή ναρκωτικών ουσιών.

Έτσι λοιπόν τιμωρείται ακόμη και η διακίνηση «πρώτων υλών» και αντιμετωπίζεται ως εμπορία ναρκωτικών όταν αυτές κατά την κρίση των ανακριτικών ή δικαστικών αρχών είναι πιθανόν να διακινούνται με την πρόθεση να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή ναρκωτικών.

Παραβιάζεται η αρχή του ατιμώρητου των απλών προπαρασκευαστικών πράξεων.

5) ΚΑΙ «ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ» ;

Με το άρθρο 33 Α, το οποίο προστίθεται στον κώδικα ναρκωτικών με το άρθρο 12 του νομοσχεδίου αυτού, οι ποινικές ευθύνες ουσιαστικά αντικειμενικοποιούνται στο πρόσωπο του δράστη υπό την ιδιότητά του ως εκπροσώπου νομικού προσώπου, όταν αυτή συντρέχει, και στις συνέπειες διακίνησης της πράξης ναρκωτικών προστίθενται και διοικητικές συνέπειες, πρόστιμα και απαγόρευση λειτουργίας σε βάρος της εταιρείας ή του νομικού προσώπου που εκπροσωπεί ο δράστης ακόμη και όταν αυτός, σύμφωνα με τη διάταξη του νόμου, ενήργησε ατομικά ή απλώς ενεργεί προς όφελος του νομικού προσώπου πράγμα που επίσης υπόκειται σε αυθαίρετη υποκειμενική δικαστική κρίση.

Ακόμη θεσπίζεται αντικειμενική ευθύνη δια παραλήψεως στο νομικό πρόσωπο σε περίπτωση έλλειψης εποπτείας ή ελέγχου από τον εκπρόσωπό του φυσικό πρόσωπο, η οποία κατέστησε δυνατή την τέλεση των αδικημάτων αυτών.

6) ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟΞΙΚΟΜΑΝΙΑΣ  :  ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ Η ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ;

Με το άρθρο 14 του νομοσχεδίου τροποποιείται η διάταξη που προβλέπει την διενέργεια πραγματογνωμοσύνης για τη διάγνωση τοξικομανίας.

Ωστόσο ο αποκλειστικός προσανατολισμός της διαγνωστικής λειτουργίας της πραγματογνωμοσύνης στα βιολογικά υγρά εντός 24 ωρών από τη σύλληψη είναι προβληματικός καθώς :

α) Ο εντοπισμός ναρκωτικών ουσιών στα βιολογικά υγρά αποδεικνύει τη χρήση, αλλά δεν σημαίνει κατ ανάγκη την  ύπαρξη εξάρτησης.

Αμέσως - αμέσως παρέχεται η δυνατότητα στο δικαστήριο να μην δέχεται την πραγματογνωμοσύνη (όπως κατά κόρον συμβαίνει μέχρι σήμερα).

β) Τυχόν ολιγοήμερη αποχή του χρήστη απόο τα ναρκωτικά είναι πιθανή να του στερήσει τη δυνατότητα χαρακτηρισμού ως εξαρτημένου.

γ) Τυχόν σκόπιμη χρήση εκ μέρους πραγματικού εμπόρου πριν μια «επικίνδυνη αποστολή», που τυχόν θα οδηγήσει σε σύλληψη, είναι δυνατόν αντίθετα να προσδώσει την έννοια του εξαρτημένου σε κάποιον που δεν είναι.

δ) Υποδομές άμεσης λήψης σωματικών υγρών στα αστυνομικά τμήματα και τις ανακριτικές αρχές δεν υπάρχουν.

Εάν πέραν των παραπάνω στην πράξη ο αποδεικτικός προσανατολισμός καταστεί αποδεικτικός περιορισμός (όπως εκείνος της 48ωρης προθεσμίας αμφισβήτησης της ιδιότητας των ναρκωτικών ουσιών άρθρου  38 παρ 2 Κ.Ν.), τότε θα δυσχερανθεί μέχρι εξάλειψης η αποδεικτική δυνατότητα της τοξικομανίας.

Αξίζει να σχολιαστεί με την ευκαιρία στο σημείο αυτό ότι η εισαγωγή προς εκδίκαση των υποθέσεων για ναρκωτικά γίνεται χωρίς καμμία προδικασία με απευθείας κλήση του Εισαγγελέα Εφετών και σύμφωνη γνώμη του Προέδρου Εφετών η οποία δεν υπόκειται σε κανένα ένδικο μέσο και βοήθημα.

Στοιχειώδες αίτημα αποκατάστασης της ισότητας των κατηγορουμένων  για υποθέσεις ναρκωτικών και της πληρότητας των υπερασπιστικών τους δικαιωμάτων είναι η επαναφορά της προδικασίας και στα αδικήματα των ναρκωτικών (βουλεύματα, δικαστικά συμβούλια κλπ) αντί της απευθείας εισαγωγής στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων.

Η εμμονή στην κατάργηση της προδικασίας αντίκειται στην συνταγματική αξίωση έννομης προστασίας, την Ε.Σ.Δ.Α. και τη συνταγματική ισότητα των πολιτών, αποτελεί τη βασικότερη αιτία μεγιστοποίησης των κακουργηματικών χαρακτηρισμών και διώξεων, παράτασης των προφυλακίσεων και αδυναμίας άσκησης υπερασπιστικών δικαιωμάτων των κατηγορουμένων.

7) «..ΕΚΤΟΣ ΕΑΝ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΝΕΙ ΑΛΛΩΣ...»

Με τροπολογία που προστέθηκε στο νομοσχέδιο χθές, προσδιορίζονται τα όρια μικρού βάρους ορισμένων ναρκωτικών (1,5 γραμ. ηρωίνης, 20 γραμ ακατέργαστης και 2,5 γραμ κατεργασμένης κάναβης που) θεωρούνται ότι καλύπτουν τις ατοιμκές ανάγκες ενός χρήστη, «..εκτός εάν το δικαστήριο κρίνει άλλως...».

Η αντικατασταθείσα διάταξη έδινε νομοθετική εξουσιοδότηση στους Υπουργούς Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης χωρίς το παραπάνω παραθυράκι.

Η νομοθετική εξουσιοδότηση επαναλαμβάνεται στην τροπολογία ως προς τον καθορισμό των ποσοτήτων στα υπόλοιπα ναρκωτικά (των οποίων η εξάρτηση δεν κρίνεται επείγουσα να αποτιμηθεί από το νομοθέτη απευθείας τώρα - άγνωστο γιατί), αλλά η όλη ρύθμιση πλέον υπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου να «κρίνει άλλως».

Με αυτά τα «άλλως» γέμισαν οι φυλακές τόσα χρόνια.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄  ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ

Όσον αφορά το κεφάλαιο Γ΄ του νομοσχεδίου με τίτλο «Μέτρα για τη βελτίωση των συνθηκών στα καταστήματα κράτησης» επισημαίνουμε τα εξής :

1. ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Με το άρθρο 15 του ν/σ δεν θεσπίζεται καμμία τροποποίηση στον Ποινικό Κώδικα, είτε για την αύξηση του ορίου του ανωτάτου ορίου επιτρεπτής μετατροπής ή αναστολής της  ποινής από 3 χρόνια σε 5, είτε για τη μείωση των ισχυόντων ποσών εξαγοράς (τα οποία παραμένουν στα όρια από 10 έως 60 ευρώ Χ 2 ) ημερησίως.

Η «εφάπαξ αποφυλάκιση» όσων εκτίουν ποινή περιοριστικής ελευθερίας που δεν υπερβαίνει τα 5 έτη γίνεται υπό την προϋπόθεση έκδοσης δικαστικής απόφασης και αφού το δικαστήριο που εκδίδει την σχετική απόφαση κρίνει ότι ο δράστης δεν είναι επικίνδυνος για την τέλεση άλλων αξιόποινων πράξεων, από τις οποίες τυχών εξάντληση της έκτισης της ποινής φυλάκισης του θα τον αποτρέψει.

Αντί για νομοθετική μεταρρύθμιση θεσπίζεται ένα μεταβατικό μέτρο μερικής μετατροπής ποινών, που υπόκειται και αυτό με δικαστική απόφαση (άρα αναμονή και έξοδα), που δεν είναι και υποχρεωτικό για το δικαστήριο.

Ενώ για την κατηγορία των κρατουμένων οι οποίοι με την εφάπαξ μεταβατική διάταξη θα αποφυλακιστούν δεν προβλέπεται απαλλαγή τους από την καταβολή της εξαγοράς του ποσού μετατροπής της ποινής και βεβαίως, ή βεβαίως είτε στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. αλλά κατά τρόπο εντελώς παράδοξο το κράτος προχωρεί σε μια γενναία έκπτωση από 5 σε 3 ευρώ (Χ 2) την ημέρα όταν όπως προαναφέρθηκε παραμένουν τα όρια μετατροπής των ποινών σε 5 ευρώ (Χ 2)για πράξεις που τελέστηκαν πριν τον Μάϊο 2008 και από 10 έως 60 (πάντα Χ 2) για πράξεις οι οποίες τελέστηκαν μετά.

Οι παραπάνω μεταβατικές ρυθμίσεις εφαρμόζονται για όσες ποινές έχουν καταγνωσθεί αμετακλήτως ή καθίστανται αμετάκλητες εντός εξαμήνου. Οποιος πρόλαβε : Το κράτος καλεί τους κατηγορούμενους να κάνουν έκπτωση από τα ένδικα μέσα και δικαιώματά τους (εφέσεις, αναιρέσεις κ.λ.π) ώστε να έχουν γίνει αμετάκλητες εντός εξαμήνου οι ποινές τους  προκειμένου να ανταποδώσει και εκείνο τη δική του έκπτωση (των 2 (Χ 2) ευρώ ημερησίως).

Με το άρθρο 15 του ν/σ, επίσης προβλέπεται η «εφάπαξ αποφυλάκιση» για όσους έχουν εκτίσει το 1/5 ή το 1/3 όταν οι ποινές τους είναι μέχρι δύο η μεγαλύτερη των δύο ετών αντίστοιχα. Το άρθρο 105 Π.Κ. παραμένει όμως ως έχει.

2.  ΤΑ 4/5 ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ

Με το άρθρο 17 του νομοσχεδίου περιορίζεται η προϋπόθεση της έκτισης των 4/5 της ποινής κάθειρξης ώς όρου για την υφ όρον απόλυση σε εκείνους οι οποίοι έχουν καταδικαστεί με την επιβαρυντική περίσταση της κατ επάγγελμα ή κατά συνήθεια τέλεση της πράξης διακίνησης ναρκωτικών. Οι λοιποί μπορούν να αποφυλακίζονται στα 3/5.

Η εμμονή του Υπουργείου να διατηρεί τα 4/5 ως όρο στην κατηγορία αυτή ουσιαστικά εξαιρεί τους διακινητές και τα βαποράκια από την επαναφορά των 3/5 ως ορίου της υφ όρον απόλυσης και έτσι αφήνει περισσότερο χρόνο στη φυλακή εξαρτημένους οι οποίοι αναγκάστηκαν να μπούν στη διαδικασία της διακίνησης για να εξασφαλίσουν τη δόση τους.

Ενώ ακόμα τα 4/5 διατηρούνται ως προϋπόθεση της υφ όρον απόλυσης όσων καταδικάζονται με τις επιβαρυντικές διατάξεις των τρομονόμων.

3. ΤΟ 18 ΜΗΝΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ

Με το άρθρο 18 περιορίζεται σε 12 μήνες το ανώτατο όριο της προφυλάκισης «προσωρινής κράτησης» με εξαίρεση τα εγκλήματα για τα οποία προβλέπεται ισόβιας κάθειρξης ή πρόσκαιρης κάθειρξης με ανώτατο όριο τα 20 έτη.

Αξίζει να επισημάνουμε στο σημείο αυτό ότι η ποινή πρόσκαιρης κάθειρξης με ανώτατο όριο τα 20 ετών είναι κάθε πρόσκαιρη κάθειρξη η οποία απειλείται με ελάχιστο όριο ποινής, π.χ. κάθειρξη τουλάχιστον 10 ετών, κάθειρξη τουλάχιστον 15 ετών ή και κάθειρξη γενικά χωρίς όριο συνεπώς στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις  κακουργηματικών κατηγοριών η προσωρινή κράτηση παραμένει στα ανώτατα χρονικά όρια του 18 μήνου όπως ισχύει μέχρι σήμερα.

Συνεπώς το 12μηνο έχει εφαρμογή σε ένα μέρος κακουργημάτων και αφήνει εκτός του πεδίου του τα περισσότερα.

4. ΛΟΙΠΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

Εντελώς περιληπτικά :

Α) Με το άρθρο 19 διευρύνεται η δυνατότητα της υφ όρων απόλυσης στο άρθρο 110 του ποινικού κώδικα για κρατούμενους με σοβαρές ασθένειες καθώς στο HIV, που ήδη προβλεπόταν προστέθηκε η νεφρική ανεπάρκεια η ανθεκτική φυματίωση η τετραπληγία και η ολική τύφλωση. Πρόκειται για ένα μέτρο το οποίο ουσιαστικά νομοθετεί το αυτονόητο που ούτως ή άλλως συναγόταν από έμμεση εφαρμογή των προυπαρχουσών διατάξεων και αφορά σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου δικαιοσύνης εφτά κρατούμενους σε όλη την Ελλάδα.

Β) Με τα άρθρα 20 και 21 του νομοσχεδίου αφενός παραμένουν αυστηρότερες προϋποθέσεις για παροχή άδειας σε όσους έχουν καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης για παραβάσεις των νόμων περί ναρκωτικών με τις επιβαρυντικές περιστάσεις και αφ ετέρου αυξάνεται από 5 έως 6 μέρες  το ανώτατο όριο χρονικής διάρκειας τακτικής άδειας κρατουμένων η οποία μπορεί να φτάσει μέχρι τις 9 ημέρες εφόσον ο δικαιούχος έχει εκτίσει τα 2/5 της ποινής του και σε περίπτωση ισοβίων τα 12 χρόνια.

22) Τέλος με το άρθρο 22 προβλέπεται η συγχώνευση πειθαρχικών ποινών άλλα όπως προαναφέρθηκε δεν καταργείται η δυνατότητα παράτασης της φυλάκισης εξαιτίας της έκτισης των πειθαρχικών ποινών.

Συμπερασματικά πρόκειται για ένα νομοσχέδιο διεύρυνσης και όχι περιορισμού των αξιόποινων πράξεων, περιορισμού και όχι διεύρυνσης των δικαιωμάτων και ρυθμίσεων προσωρινής εκτόνωσης των κινητοποιήσεων των κρατούμενων και των κοινωνικών φορέων, του οποίου σύντομα τα αποτελέσματα θα ξεφουσκώσουν και η ανάγκη διεκδίκησης ριζοσπαστικών και μόνιμων νομικών αλλαγών θα αναδειχθεί χωρίς καλύμματα.

Αθήνα, 28/11/2008

Κώστας Παπαδάκης

Μέλος του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α. και της Επιτροπής του Δ.Σ.Α. για το σωφρονιστικό σύστημα.

Υ.Γ. Η πίεση του χρόνου, καθώς τις επόμενες ημέρες αναμένεται η ψήφιση,  δεν μου επέτρεψε αναλυτικότερη επεξεργασία. Συγνώμη.

(άρθρο του Κώστα Παπαδάκη, δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Αυγή της 27.7.2008)  

Εκπληρώνοντας την «μεταρρυθμιστική» της πολιτική, που στο χώρο της δικαιοσύνης μέχρι τώρα εκδηλώνεται με περιορισμούς της έννομης προστασίας, σκλήρυνση της καταστολής, νομοθετικούς αυτοσχεδιασμούς και εγκαίνια ημιτελών έργων, η κυβέρνηση κατάργησε το αυτοδιοίκητο των δικαστηρίων. Με ταυτόχρονη τροπολογία ικανοποιήθηκαν τα οικονομικά αιτήματα των δικαστών. Είναι πολλά τα λεφτά σε μία εποχή προκλητικής ακρίβειας, ανεργίας και υπερχρέωσης γα το λαό. Ίσως για αυτό οι διαμαρτυρίες των δικαστικών ενώσεων ήδη άρχισαν να ήδη να εκτονώνονται.

Είναι αναμφισβήτητο ότι στον ανταγωνισμό των εξουσιών διακύβευμα είναι ο συσχετισμός κάθε μίας σε βάρος της άλλης με τα μέσα που διαθέτουν. Αλλά οι αντιθέσεις των εξουσιών μεταξύ τους έχουν δευτερεύοντα χαρακτήρα και δεν ασκούν επιρροή στη συνολική συμπεριφορά του μπλοκ εξουσίας. Ο φορέας που εγκαλείται από όλους ως «δικαιοσύνη», δεν είναι φυσικά η πραγμάτωση καμμίας υπέρτατης ηθικής ιδέας. Είναι η δικαστική εξουσία. Που ασκείται από μόνιμους επαγγελματίες δικαστές που δεν εκλέγονται, ούτε ανακαλούνται, ούτε λογοδοτούν, ούτε ελέγχονται έξω από το όργανά της. Μη υποκείμενη σε οποιαδήποτε διαδικασία κοινωνικού ελέγχου, η «τρίτη εξουσία» είναι εγγενώς αυταρχική και ο αυταρχισμός της μεγαλώνει όσο αποδεσμεύεται από την κοινωνία και τους περιορισμούς των άλλων εξουσιών και αυτονομείται.

Το πρόβλημα συνεπώς της απονομής δικαιοσύνης δεν είναι πρόβλημα ανεξαρτησίας, είναι πρόβλημα κατεύθυνσης και περιεχομένου, γιατί η δικαιοσύνη, ανεξάρτητη ή εξαρτημένη,  είναι δικαιοσύνη από λίγους για λίγους. Η «αυτοδιοικούμενη» δικαιοσύνη είναι αυτή που έχει κηρύξει παράνομες όλες τις απεργίες, αυτή που έχει καταργήσει την έννοια του πολιτικού εγκλήματος, συμβάλλοντας και στον μαρασμό των δικαστηρίων ενόρκων, αυτή που νομιμοποιεί καθημερινά την κρατική καταστολή, που έχει πολλαπλασιάσει τον πληθυσμό των φυλακών (κυρίως με αλλοδαπούς και ναρκομανείς) τα τελευταία  χρόνια.

Όποιος απέναντι σε αυτά προτάσσει την «ανεξαρτησία» της δικαιοσύνης αποπροσανατολίζει και μας καλεί να αφήσουμε στο απυρόβλητο την αυθαιρεσία της.

Η αυταπάτη ότι η «δικαιοσύνη» μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά από την κυβέρνηση, καλλιεργήθηκε για δεκαετίες από την αριστερά, της οποίας η παρέμβαση στη δικαιοσύνη ήταν να την κολακεύει και να την εκλιπαρεί μάταια να τη σώσει από την κρατική αυθαιρεσία και καταστολή. Τελευταία εκφράστηκε ξανά από ηγετικά στελέχη της αριστεράς η ανάγκη ενός «Έλληνα Ντι Πιέτρο». Αξίζει να θυμίσουμε ότι στην Ιταλία, το κράτος των δικαστών του παραπάνω κυρίου έφερε τη διαπλοκή στο επίκεντρο της πολιτικής αντί να την περιορίσει και έστειλε την αριστερά και τις θεσμολαγνικές της αυταπάτες, στα αζήτητα.

25/7/2008